من المقرر السيدة افخمي (الوزيرة الوحيدة في شوؤن النساء في زمن الشاه) تجيب على الاسئلة التي تطرحها النساء الايرانيات عن النشاطات في اطار حقوق المرأة. فكتبت النص التالي و بعثته الى عنوان موقع الاذاعة رغم اني اتوقع الا يطرح سؤالي

من تصور نمیکنم که این سؤال من منتشر شود, اما اگر شد آن را نشانی بر خرد و انسان گرایی سیاست رادیو فردا می دانم

خانم افخمی
من یک زن عرب اهوازی هستم. عقب ماندگی فرهنگی در میان زنان ملت من(عرب اهواز) خیلی ملموس تر از دیگر ملیتهای ایرانی است. من در زمینه حقوق زنان در ایران فعالیت میکردم. وضعیت خاص فرهنگی در اهواز ایجاب می کرد که به وضع زنان ان منطقه به صورت متفاوتی رسیدگی شود. نفاوتهای عمیق فرهنگی و سیاستهایی که متاسفانه نظام های حاکم بر ایران در طی هشتاد سال اخیردر جهت محو وجود عربی در منطقه اهواز(خوزستان) پیاده کردند باعث بدتر شدن وضع برای زنان ما شد. زیرا  اکثر مردم ما به دلیل ندانستن زبان فارسی عملا از آموزش باز ماندند و البته به نظر میرسد که همین هدف مسئولین بود. برای پیشبرد بهتر برنامه ها در جهت آگاه سازی زنان و پیشرفت فرهنگی و اجتماعی آنها, دیدن و لحاظ کردن این تفاونها ضروری بود. اما متاسفانه هیچ وقت هیچ یک از زنان فعال ایرانی در حقوق زنان حاضر به پذیرش ما با هویت عربی مان نبود. گویی همان نگاه راسیستی به ذهن جویای آزادی آنان حاکم بود

خانم افخمی … لازمه ی فعالیت برای حقوق انسانها یک نگاه انسانی است, خالی از تعصبات و کور اندیشی های نژادی

سؤال من این است… چرا زنان ملت من به جرم عرب بودن از جنبش زنان ایرانی عقب ماندند؟ چراباید هویت عربی آنها با هویت جنسی شان همراه میشد تا این عقب ماندگی را خلق کند؟ چرا نپذیرفتید حقیقت چند ملیتی بودن ایران را و چرا در همین راستا گام بر نداشتید تا من و امثال من نگاه انسانی شما را الگویی بگیریم برای حرکتمان به جلو؟؟؟